Het voormalige café/restaurant Asa 400 aan het Fotografiemuseum is omgevormd tot Plan B. Het moet net zoals zijn voorganger café- en restaurantfunctie verenigen. Het interieur is opgefrist. De muren werden schelpwit geverfd, de deuren en raamkozijnen kregen een zacht olijfgroene kleur. Opvallend zijn de art-deco-elementen. Boven de L-vormige toog met witmarmeren bovenblad hangt een imposante glazen luchter uit de jaren dertig. Ook muurlampen, overige plafondverlichting en spiegels zijn uit dezelfde periode. Dat geeft de zaak een nostalgisch, chic karakter. Tafels en stoelen zijn in klassieke bistrostijl. De klok, die aan de muur tussen twee ruimtes is bevestigd, wijst vijf voor twaalf aan. Is het om aan te duiden dat de tijd hier voortaan stil blijft staan of moet het naderend onheil aankondigen? Hopelijk mag dat niet al te veelbetekenend zijn voor een jonge zaak. Aan het eind van de toog staat een glazen koelmeubeltje zoals je ze in Spaanse en Italiaanse bars wel eens ziet. Erboven hangen gedroogde hammen en worsten. Je kunt hier immers ontbijten of wat tapas eten bij de dranken die er geserveerd worden. De kaart is zuiders opgevat met een aardig assortiment pastabereidingen zoals tagliatelle met scampi en Pernod (€16,50), penne met kip en wilde boschampignons (€14) en zwarte inktvistagliatelle met Sint-Jakobsvruchten (€17,5). De zuiderse inslag gaat ook voor de klassiekers zoals carpaccio (€11) en Caesar Salad Royale (€12) en hoofdgerechten zoals bouillabaisse (€20) en lamskroon met look (€17,50). Ik ga echter voor garnaalkroketten (€11) en kabeljauw met witte wijnsaus en aardappelpuree (€18,50) om te kijken of de chef zich met deze klassiekers uit de slag kan trekken. Van de geplastificeerde drankenkaart waarop meer bier dan wijn, pluk ik een glas witte Graves Château La Rose Sarron 2005, een lekker fruitige wijn met een fijne kruidigheid. Aan de tafeltjes zitten enkele koppeltjes en een man die duidelijk boven zijn theewater is. De garnaalkroketten arriveren per twee met een gemengd slaatje, met daarover een romige dressing. De perfect gebakken kroketten hebben een redelijk brosse korst en een vaste vulling die kruiding mist. De kabeljauw is een flinke moot die iets te kort gegaard is, waardoor hij binnenin nog een tikje transparant en vochtig is. Hij ligt op een smeuïge puree waarin stukjes tomaat en bieslook met daarbij licht geblancheerde champignons en een voortreffelijke mousselinesaus. Als ook de gaartijden perfect worden, kan dit uitgroeien tot een goede middenmoter. Geen verrassingen, maar degelijke klassiekers. Nu alleen nog proberen om de dronken cafégangers buiten te houden en ze ook resoluut geen drank meer aan te bieden.
woord Marc Declercq
foto's Johannes Vande Voorde
Plan B 
Je gids voor Antwerpen